مسئله 1342 - اگر پيش از آنكه به هشت فرسخ برسد ، مردّد شود كه بقيّه راه را برود يا نه ، و در موقعى كه مردّد است مقدارى راه برود و بعد تصميم بگيرد كه بقيّه راه را برود ، چنانچه باقيمانده سفر او چهار فرسخ باشد كه با برگشتن هشت فرسخ يا بيشتر شود بايد نماز را شكسته بخواند . ولى اگر مجموع راهى كه پيش از مردّد شدن و راهى كه بعد از آن مىرود روى هم هشت فرسخ يا بيشتر باشد يعنى خود باقيمانده راه هشت فرسخ يا چهار فرسخ ( اگر بخواهد برگردد ) نباشد بنابر احتياط نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند . گرچه اقوى كفايت نماز تمام است . مسئله 1343 - همانطور كه قبلًا ذكر شد چهار فرسخ هم در حكم هشت فرسخ است به شرط اين‌كه بخواهد بدون قصد ماندن ده روز در آن محلّ دوباره برگردد ، پس در تمام مسائل قبلى و بعدى هرجا كلمهء هشت فرسخ ذكر شده است چهار فرسخ هم همان حكم هشت فرسخ را دارد به شرط اين‌كه بخواهد برگردد هر چند در روزهاى ديگر ، ليكن نبايد قصد ده روز ماندن در مقصد يا بين راه را داشته باشند . شرط چهارم - آنكه نخواهد پيش از رسيدن به هشت فرسخ از وطن خود بگذرد يا ده روز يا بيشتر در جايى بماند ، پس كسى كه مىخواهد پيش از رسيدن به هشت فرسخ از وطن خود بگذرد يا ده روز در محلّى بماند بايد نماز را تمام بخواند . مسئله 1344 - كسى كه نمىداند پيش از رسيدن به هشت فرسخ از وطنش مىگذرد يا نه ، يا ده روز در محلّى مىماند يا نه ، بايد نماز را تمام بخواند . مسئله 1345 - كسى كه مىخواهد پيش از رسيدن به هشت فرسخ از وطنش بگذرد ، يا ده روز در محلّى بماند ، و نيز كسى كه مردّد است كه از وطنش بگذرد يا ده روز در محلّى بماند ، اگر از ماندن ده روز يا گذشتن از وطن متصرف شود ، باز هم بايد نماز را تمام بخواند . ولى اگر باقيماندهء راه هشت فرسخ باشد ، يا چهار فرسخ باشد و بخواهد برود و برگردد بايد نماز را شكسته بخواند . شرط پنجم - آن كه براى كار حرام سفر نكند و اگر براى كار حرامى مانند دزدى يا آزار مؤمنين يا تهيّه گزارشات ناحقّ عليه افراد و يا معاصى ديگر سفر كند ، بايد نماز را تمام بخواند و همچنين است اگر خود سفر و راه حرام باشد مثل آن كه براى او ضرر داشته باشد ، يا زن بدون اجازه شوهر و فرزند با نهى پدر و مادر در صورتى كه باعث اذيّت آنها شود سفرى بروند كه بر